Als je je geen geboren moeder voelt.
“Het is toch het mooiste wat er is?”
zeggen ze dan tegen je.
Uhm ja dat je zielsveel van je kind(eren) houdt en je ontzettend dankbaar bent is underrated.
Maar het is óók dat andere.. dat andere waar we niet veel openlijk over spreken.
Je hebt geen idee wat je kunt verwachten bij het moederschap, tot je het zelf ervaart. Iedereen vertelt je iets anders, en dat is soms fijn vanwege herkenning, maar soms voelt het ook verdomd alleen, als je niet lijkt te voelen wat andere moeders wel voelen.
Herken je dat?
Je kan niet meer zonder ze, maar toch ervaar je het moederschap vaak/regelmatig als zwaar en uitdagend.
Je vraagt je af of je de enige bent die het niet zo vanzelfsprekend vindt. Hoe doen anderen dat toch?
Mensen zeggen “het is toch zo mooi”, terwijl jij ook de intensiteit en de onzekerheid voelt
Je bent snel overprikkeld en vraagt je af: doe ik iets verkeerd? ligt het aan mij? kan ik dit wel aan?
Je voelt je vaak schuldig richting je kind(eren), hebt het gevoel dat je vaak tekort schiet.
Guess what?
er is niks mis met jou.
Maar halleluja, er is wél veel veranderd. Het 24/7 aanstaan, het zorgen, dragen. De fysieke en mentale veranderingen, het alledaagse, je relatie, vriendschappen. Alles verschuift, en hoe mooi dat ook is, het kan je ook verlammen.
Alle verantwoordelijkheden die je draagt. Het gevoel dat de jas je niet zo goed past. Daar word je onzeker van en je vraagt jezelf af waarom jij er niet zo makkelijk doorheen fietst zoals die andere moeders.
Het mag en kan er allebei zijn. Dat maakt je niet raar of anders.
Wellicht komt het doordat we in deze westerse cultuur emoties graag wegstoppen en ons te pletter relativeren.
“We moeten maar gewoon dankbaar zijn en doorzetten.”
Je bent juist krachtig als je durf te zeggen “Oke het lukt me ff niet alleen.”
Don’t care, just share.
Onderzoek laat zien dat het uitspreken of opschrijven van wat je voelt, de emotionele lading merkbaar verlaagt. Het activeert andere delen van je brein, helpt je gedachten te ordenen en vermindert de stress die ontstaat als je alles alleen in je hoofd houdt. Opkroppen en ermee blijven rondlopen maakt het alleen maar groter. Delen brengt nieuw perspectief, en kan er meteen voor zorgen dat het minder zwaar voelt.
Het gaat niet om de roze wolk creëren of om je best te doen zodat jij je een geweldige geboren moeder voelt. Het gaat erom hoe je het werkbaar maakt. Hoe je in balans blijft met al die ballen die je hooghoudt. Want als moeder draag je nogal wat: het lijntje met je kind, het fysieke herstel, de mentale en hormonale veranderingen, en vaak ook nog eens heel veel zorg en taken in huis. Het is niet dat je dat niet wilt, maar het is soms gewoon even veel he?
En dat mag. Het mag veel zijn. En je mag gelukkig zijn. Dat kan naast elkaar bestaan.